چهارشنبه 21 آذر 1397 _
  امروز
چهارشنبه
آذر 1397
21
قمری:05 ربيع الثاني 1440

میلادی:12 دسامبر 2018
 
اوقات شرعی
 
 نقش های متعدد یک مادر برای یک فرزندپروری موثر

نقش های متعدد یک مادر برای یک فرزندپروری موثر
فرزندپروری مسئولیت سخت و پیچیده ایست و یک روال ساده و مشخص ندارد. هر کدام از والدین در قالب نقش پدر یا مادر، باید نقش های متعدد دیگری نیز ایفا کنند تا فرزند و ثمره زندگیشان را به شیوه ای موثر تربیت کنند. مقاله ای که در ادامه می آید، به معرفی نقش های متعدد یک مادر در فرزندپروری می پردازد، تا شما مادر عزیز را در تربیت فرزندتان یاری کند.

فرزندپروری یک تلاش و کار گروهی و تیمی است. در حالی که کودک تحت تاثیر کل جامعه قرار می گیرد، اما هیچ کسی بیشتر از والدین، نقشی محوری در تربیت کودک بازی نمی کند. پدر و مادر نقش های مهم و متفاوتی در فرزندپروری ایفا می کنند. فرزندپروری را با مسئولیت های والدین اشتباه نگیرید. وظایف تربیت فرزند می تواند بین والدین به طور مساوی  و قابل تعویض تقسیم شود، اما فرزندپروری ورای این وظایف است. فرزندپروری با حمایت از رشد جسمانی، فکری، عاطفی و اجتماعی، باعث ارتقا سلامت کودک می شود. در ادامه به معرفی نقش های متفاوتی که یک مادر بازی می کند تا کودکش را به طور موثر تربیت کند، می پردازیم.

مادر به عنوان اولین معلم کودک
یک کودک بزرگ ترین برکت خدا به والدین است. اما فرزند دار شدن با مسئولیت رشد و پرورش وی همراه است. فرزندپروری کار آسانی نیست و نیاز به صبر و استقامت فراوان دارد. کودکان ذهن های تاثیرپذیری دارند و همه چیز را می بینند و تقلید می کنند. پرورش کودکانی شاد و مثبت مسئولیت مشترک والدین است، اما همان طور که می دانید، یک کودک به دلیل نیازهایی که فقط یک مادر می تواند آن ها را انجام دهد، زمان های بیشتری را در روز با مادرش سپری می کند. از آن جایی که یک مادر بیشترین زمان را با فرزند خود سپری می کند، بنابراین اولین معلم فرزندش می شود. لذا کودک به او باور دارد و به طور کامل از وی پیروی می کند.

مادر به عنوان پرستار
اگر چه نمی توان منکر زحمات پدران شد، اما نقش مادران کمی مهم تر از پدران در پرورش فرزندان است. مادران دارای توانایی غریزی تشخیص سریع تغییرات جزئی و مشکلات در فرزندانشان هستند. آن ها درست از زمان تولد علائم و نشانه ها را بهتر درک می کنند و دارای ارتباط عاطفی قوی تری با فرزندشان هستند که پدران نمی توانند به سادگی آن را تقلید کنند. مادران مراقب هر گونه تغییر جسمانی، عاطفی و یا رفتاری در فرزندشان هستند.

مادر به عنوان یک تکیه گاه امن
یک نوزاد تنها چند روز پس از تولدش، شروع به تشخیص بو و چهره مادرش می کند. در واقع، از همان لحظه، حضور مادر و دست و صدای او یک پایگاه امن برای نوزاد به وجود می آورد. عبارت «من مامانمو می خوام» اولین واکنش کودک در برابر هر ناراحتی است. به همین دلیل، مهم است که مادر بر روی تقویت ارتباط امن و قابل اعتماد بین خود و کودکش کار کند. خشم و عصبانیت بی دلیل، بی صبری، ترس و شرم عمومی، مواردی هستند که شما می توانید به راحتی این پیوند امن را خدشه دار کنید. شما به عنوان یک مادر باید، به کودکتان احساس امنیت بدهید، چرا که ناامنی می تواند منجر به بسیاری از مشکلات عاطفی و روانی در کودکتان شود.

مادر به عنوان یک رازدار و محرم اسرار
فقط یک مادر می تواند از حالات چهره و زبان بدن فرزندش احساساتش را بخواند. او همچنین می تواند به را حتی با فرزندش درباره آن چه که تجربه کرده است، گفتگو کند. مادران بیشتر از پدران صحبت می کنند، زیرا زنان به طور کلی مهارت کلامیشان بیشتر از مردان است. آن ها همچنین شنونده های بهتری هستند و لذا کودکان هنگامی دچار مشکل می شوند، با مادرانشان راحت تر گفتگو می کنند. حتی اگر هیچ مشکلی وجود نداشته باشد، مادران همیشه علاقه مند هستند تا درباره فرزندشان بیشتر بدانند. آن ها سوالات بیشتری می پرسند و در پاسخگویی بهتر هستند. شما به عنوان یک مادر، باید تا زمانی که فرزندتان بزرگ می شود، راه های گفتگو را باز نگه دارید. هنگامی که فرزندتان بزرگ می شود، بیشتر تمایل دارد به دوستانش اطمینان کند. به همین دلیل است که شما باید با فرزندتان دوست باشید و تعاملات روزانه داشته باشید و تنها زمانی که وی دچار دردسر می شود، گفتگو را شروع نکنید.

مادر به عنوان یک تکیه گاه احساسی
زنان و احساساتشان اغلب موضوع جوک های مردان هستند، اما جنبه عاطفی یک زن به او کمک می کند تا با فرزندش ارتباط عمیقی بر قرار کند. یک مادر به راحتی می تواند فرزندش را در آغوش بگیرد یا با او در جمع گریه کند. مادران می توانند درباره احساساتشان با فرزندانشان صحبت کنند، از این رو، آن ها برای آموزش نحوه مقابله با احساسات به فرزندانشان بهتر هستند. یک مادر نیازها و خلقیات فرزندش را می شناسد و می داند او چه چیزی می خواهد، حتی اگر آن را به زبان نیاورد. بدین ترتیب مادر به کودکش امنیت عاطفی می دهد. ترکیب این نقش با نقش پرستار به مادر کمک می کند تا هوش عاطفی فرزندش و حساسیت و دلسوزی وی نسبت به دیگران را تقویت کند.

مادر به عنوان یک معلم
مادران بیشتر از پدران درگیر فعالیت های مختلف یادگیری فرزندشان می شوند. به همین دلیل است که مادران در ارتباط بر قرار کردن بهتر هستند. آن ها با کودکان خوب بازی می کنند و مهم تر از همه با آن ها صبور هستند. شما به عنوان یک مادر، باید با کودکتان هر قدر که می توانید تعامل کنید و به او کمک کنید تا ابتدا یاد بگیرد و هنگامی که مستقل تر شد، سازمان یافته عمل کند.

مادر به عنوان یک نظم دهنده
یک مادر باید بین سختگیر بودن و سهل گیر بودن تعادل را بر قرار کند. او باید در کودک حس مسئولیت پذیری ایجاد کند. او به فرزندش اولین درس های زندگی را می آموزد. لذا کودک می آموزد که از دستورات پیروی کند. مادر به کودک آموزش توالت می دهد و به او یاد می دهد که چگونه نیازهایش را ابراز کند. مادر کودک را از نظر ذهنی قوی می کند تا با جهان خارج رو به رو شود.

در نهایت این که:
بسیاری از نقش های ذکر شده، می تواند توسط پدران نیز مورد استفاده قرار گیرد، با این حال، مادران به طور ژنتیکی برای این نقش ها بهتر از پدران می باشند. بنابراین مادران مهم ترین شخص در زندگی کودکان هستند و باید در دسترس باشند، به کودکانشان گوش کنند، مشکلاتشان را حل کنند و به آن ها احساس امنیت بدهند. از غریزه مادریتان پیروی کنید.